Posted on: 13 lipca, 2021 Posted by: admin Comments: 0

W badaniu tym zbadano wpływ suplementacji glikolem monopropylenowym (MPG) na wydzielanie LH, odstęp poporodowy do pierwszej owulacji i produkcję mleka u jałówek o cieleniu ze złą oceną kondycji ciała (BCS).

Czterdzieści siedem jałówek przydzielono do 3 zabiegów: 1) jałówki z wysokim BCS (BCH; n = 13), które cieliły się przy BCS 3,4 (skala BCS od 1 do 5); 2) jałówki o niskim BCS (BCL; n = 17), które cieliły się przy BCS 2,8; oraz 3) jałówki o niskim BCS, które cieliły się przy BCS 2,8 i którym przypisano suplementację MPG (BCL + MPG; nG= 17) i wypasano pastwisko ad libitum. Glikol monopropylenowy wlewano (250 µm) dwa razy dziennie przez 16 tygodni po ocieleniu. Wzorce zmian LH w osoczu mierzono w 2 i 5 tygodniu po ocieleniu. Pulsacyjne uwalnianie LH w 2 i 5 tygodniu było większe u krów BCL + MPG i BCH w porównaniu z krowami kontrolnymi BCL. Krowy BCL + MPG miały niższe stężenia NEFA niż krowy BCL podczas tygodni od 1 do 6 po wycieleniu. W 12 tygodniu po porodzie odsetek krów na rowerze wynosił odpowiednio 77, 82 i 28% dla leczenia BCH, BCL + MPG i BCL. Średnia wydajność tłuszczu mlecznego była większa w przypadku leczenia BCH w ciągu pierwszych 12 tygodni po porodzie w porównaniu z leczeniem BCL + MPG lub BCL, które nie różniły się między sobą. Wyniki tego badania wskazują, że suplementacja MPG skróciła czas od wycielenia do pierwszej owulacji u jałówek o złej kondycji ciała w momencie wycielenia.

Wprowadzenie

Wydłużony okres bezowulacyjny po porodzie u krów mlecznych ma duże znaczenie ekonomiczne z punktu widzenia produktywności krów. W systemie opartym na pastwiskach liczne badania łączą wydajność rozrodu ze stanem ciała i stanem odżywienia, przy czym krowy dobrze przygotowane do wycielenia wznawiają aktywność rujową wcześniej niż krowy o gorszej kondycji ciała (Grainger i in., 1982; Burke i in., 1995). . Poporodowe BCS jest związane z bilansem energetycznym, na który wpływa zarówno żywienie przed jak i po ocieleniu oraz produkcja mleka (Roche i wsp., 2000). Brak owulacji i zmniejszona poporodowa aktywność jajników może być wynikiem zahamowania osi podwzgórze-przysadka-jajnik. Sugerowano, że zmniejszona częstotliwość tętna LH jest głównym czynnikiem ograniczającym wznowienie poporodowej aktywności owulacyjnej (Nett, 1987). Krowy o niskiej częstotliwości tętna LH mają wydłużony poporodowy okres braku jajeczkowania w porównaniu z krowami o większej częstotliwości tętna LH (Butler i wsp., 1981).

Poporodowy ujemny bilans energetyczny u krów występuje, gdy zapotrzebowanie energetyczne na produkcję i utrzymanie przekracza pobór energii, co skutkuje mobilizacją tkanek organizmu (Butler i wsp., 1981). Ujemny bilans energetyczny w ciągu pierwszych 3 tygodni po porodzie jest dodatnio skorelowany z liczbą dni do pierwszej owulacji (Butler i wsp., 1981). Ujemny bilans energetyczny jest związany ze zmniejszonymi stężeniami LH po porodzie, co może niekorzystnie wpływać na rozwój pęcherzyków (Butler i Smith, 1989). Ujemny bilans energetyczny jest również związany ze zmniejszonym poziomem glukozy we krwi, insuliną i IGF-I, a także zwiększonym stężeniem NEFA i ciał ketonowych, z których wszystkie wskazują na zmniejszoną glukoneogenezę oraz zwiększoną mobilizację tłuszczu i ketogenezę.

Po podaniu doustnym glikol monopropylenowy (MPG) jest prekursorem glukogennym, który omija żwacz i jest wchłaniany w dwunastnicy i metabolizowany do propionianu w wątrobie (Emery i wsp., 1964). Wykazano, że podawanie MPG jest skuteczne w zmniejszaniu NEFA w osoczu i zwiększaniu poziomu glukozy i insuliny (Studer i wsp., 1993; Formigoni i wsp., 1996, Miyoshi i wsp., 2001). Suplementacja glikolem monopropylenowym podczas ujemnego bilansu energetycznego zmieniła funkcję lutealną podczas pierwszego cyklu rujowego po ocieleniu i skróciła poporodowy okres braku jajeczkowania (Formigoni i wsp., 1996). Dzienne doustne podawanie 500 µg MPG powinno dostarczyć 7,5 MJ ME/d. Miyoshi et al., 2001 obliczył bilans energetyczny na podstawie poboru energii (pasza) i produkcji energii (mleko i utrzymanie) i nie znalazł różnicy w bilansie energetycznym między krowami otrzymującymi suplementację MPG a krowami kontrolnymi. Miyoshi i wsp., 2001 postulowali, że w efektach MPG pośredniczy głównie indukowanie gwałtownego wzrostu stężenia insuliny w osoczu; jednak mechanizm, dzięki któremu zraszacz MPG wpływa na insulinę w osoczu, nie został ustalony. Pewna ilość MPG może być metabolizowana do propionianu, który może stymulować wydzielanie insuliny przez trzustkę (Grummer i wsp., 1994) lub MPG może bezpośrednio stymulować wydzielanie insuliny (Studer i wsp., 1993). Wcześniejsze badania wskazują, że suplementacja MPG może poprawić wydajność rozrodczą (Formigoni i wsp., 1996), zapobiegając podwyższonym stężeniom NEFA i jednocześnie zwiększając poziom insuliny i glukozy w osoczu w okresie poporodowym (Miyoshi i wsp., 2001).

Niniejsze badanie miało na celu określenie wpływu suplementacji MPG na inicjację aktywności jajników po wycieleniu u jałówek mlecznych ocieleniających się ze słabym BCS. Postawiliśmy hipotezę, że poporodowa suplementacja MPG stymuluje częstotliwość pulsu LH i owulację u jałówek o słabym BCS; zwiększają ich podstawowe stężenia insuliny, IGF-I i leptyny w osoczu; i obniżyć poziom hormonu wzrostu (GH) i NEFA.

Materiały i metody

To doświadczenie przeprowadzono w Dexcel Dairy No. 5, Hamilton, Nowa Zelandia (37°46′S, 175°18′E), a wszystkie procedury zostały zatwierdzone przez Komisję Etyki Zwierząt Ruakura, Hamilton, Nowa Zelandia. Projektowanie eksperymentalne i zabiegi Wykorzystano czterdzieści siedem dwuletnich jałówek holsztyńsko-fryzyjskich, które poczęły w tym samym dniu po AI w zsynchronizowanej rui. W ciągu ostatnich 5 miesięcy ciąży, przydziały na pastwiska miały 13 jałówek o BCS 3,4 (BCH, tj. wysoki BCS) i 34 jałówki przy BCS 2,78 (BCL, tj. niski BCS), na 1 do 5 skali (1 = wychudzony, 5 = otyły). Po wycieleniu 34 jałówki BCL przydzielono losowo do jednej z 2 grup, grupy kontrolnej (BCL; n= 17) i grupy otrzymującej leczenie MPG (BCL + MPG; n = 17). Glikol monopropylenowy (Agri-feeds Ltd., Mount Maunganui, Nowa Zelandia) podawano jako wlew doustny (250 µm) dwa razy dziennie przed każdym dojeniem, począwszy od wycielenia do końca okresu AI (około 150 DIM). Przydział do leczenia był zrównoważony pod względem masy ciała i wartości genetycznej dla produkcji mleka. Samice ważono i oceniano BCS co tydzień od 19 tygodni przed do i 10 tygodni po wycieleniu, a następnie co 2 tygodnie do końca laktacji.

Zarządzanie wypasem

 Oferowane pastwiska składały się głównie z życicy trwałej (Lolium perenne L.) i koniczyny białej (Trifolium repens), z <20% chwastów i innych traw (Dactylis glomerata; gatunek Poa). Przed wycieleniem wszystkie jałówki wypasano oddzielnie na pastwiskach o powierzchni 0,25 ha, otrzymując 36 m2/jałówkę dziennie (BCH) lub 21 m2/jałówkę dziennie (BCL) i osiągając DMI 10,6 lub 4,9 kg s.m./jałówkę na jałówkę dzień, odpowiednio. Jałówki każdego ranka były wypasane na świeże pastwiska. Przydziały pastwisk były oceniane wizualnie, a osoby oceniające były kalibrowane co tydzień poprzez wycinanie zakresu plonów pastwisk, reprezentatywnych dla plonów przed i po wypasie (Thom i in., 1986). DMI dla każdego leczenia obliczano codziennie na podstawie masy pastwiska przed wypasem i po wypasie (Roche i wsp., 1996). Masy pastwiska przed wypasem wynosiły 3,566 ± 489 i 44,75 ± 352 kg sm/ha (średnia ± ± SD) odpowiednio dla wszystkich jałówek BCL i leczenia BCH. Resztkowe masy pastwiskowe po wypasie wynosiły 924 ± 321 i 1500 ± 330 kg sm/ha odpowiednio dla jałówek BCL i BCH. Po wycieleniu wszystkie krowy pasły się razem. Po każdym doju krowy trafiały na świeże pastwiska. Masa pastwiska przed wypasem wynosiła 3819 ± 583 kg s.m./ha, a masa resztkowa pastwiska po wypasie wynosiła 2086 ± 478 kg s.m./ha.

Pobieranie próbek krwi

Próbki krwi pobierano co tydzień, od 3 tygodni przed do 10 tygodni po ocieleniu. Próbki krwi pobrano przed zaoferowaniem nowego pastwiska (około 0800 h) oraz przed dojem i zraszaniem MPG (po porodzie). Poporodowe wzorce uwalniania LH określono w 2. i 5. tygodniu w próbkach krwi pobieranych w odstępach 15-minutowych (rozpoczynających się o godzinie 0600 h) przez 16,h, w tym podczas dojenia. Cewniki szyjne zostały wprowadzone w znieczuleniu miejscowym, aby ułatwić częste pobieranie. Wszystkie próbki krwi zebrano do 10 ml probówek Vacutainer (Becton Dickinson, Franklin Lakes, NJ) zawierających heparynę sodową i natychmiast umieszczono w lodowatej wodzie. Próbki krwi wirowano przy 1,120 x g przez 12 minut, w ciągu 1 godziny od pobrania. Próbki osocza przechowywano w temperaturze −20°C do czasu oznaczenia stężenia LH, insuliny, IGF-I, GH, leptyny, glukozy, BHBA i NEFA.

Okresy bezowulacyjne po porodzie i produkcja mleka

Stężenia progesteronu mierzono w próbkach świeżego pełnego mleka pobieranych trzy razy w tygodniu przed rozpoczęciem każdego dojenia. Odstęp poporodowy bezowulacyjny lub odstęp poporodowy do pierwszej owulacji zdefiniowano jako odstęp od wycielenia do pierwszego z 2 kolejnych dni pobierania próbek, gdy stężenie progesteronu w mleku wynosiło >1 ng/ml. Tygodniowe uzyski mleka mierzono przez całą laktację za pomocą wbudowanych mierników mleka (Tru-Test, Auckland, Nowa Zelandia) i zbierano podpróbki do pomiaru stężenia białka, tłuszczu i laktozy (MilkoScan FT120; Foss, Hillerød, Dania).

Testy hormonalne i metaboliczne

Glukozę w osoczu, BHBA i NEFA mierzono metodą kolorymetryczną heksakinazy przy użyciu analizatora Hitachi 717 (Roche, Bazylea, Szwajcaria) w 30°C przez Alpha Scientific Ltd. (Hamilton, Nowa Zelandia). Współczynniki zmienności wewnątrz- i międzyoznaczeniowej wynosiły odpowiednio 4 i 6%. Insulinę mierzono w dwóch powtórzeniach przy użyciu podwójnego przeciwciała RIA (Hales i Randle, 1963). Insulinowa surowica odpornościowa (GP2, 21/7/80), podarowana przez dr Petera Wynna (Commonwealth Scientific and Industrial Research Organisation, Division of Animal Production, Blacktown, New South Wales, Australia), została wyhodowana u świnek morskich przeciwko insulinie bydlęcej (BI 4499; Eli Lilly Pty. Ltd., West Ryde, Nowa Południowa Walia, Australia). Równoległość testu, ponad 97%, obliczono stosując seryjne rozcieńczenia 3 próbek osocza bydlęcego zawierających podwyższone stężenie insuliny. Współczynniki zmienności wewnątrz- i międzyoznaczeniowej wynosiły odpowiednio 2 i 4%. Granica wykrywalności testu wynosiła 0,89 μU/ml. Osocze IGF-I badano w dwóch powtórzeniach za pomocą podwójnego przeciwciała RIA (Gluckman i wsp., 1983) z ludzkim rekombinowanym IGF-I (ARM4050; Amersham-Pharmacia Biotech, Buckinghamshire, Wielka Brytania) i anty-ludzkim antysurowicą IGF-I (AFP4892898; National Hormone and Pituitary Programme of the National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases, National Institutes of Health, Bethesda, MD; końcowe rozcieńczenie; 1:360000) po ekstrakcji kwasowo-etanolowej i krioprecypitacji (Breier i Gluckman, 1991). Procentowy odzysk IGF-I wynosił 92±5,5%, obliczony na podstawie 10 próbek zawierających znaną dodaną ilość IGF-I i mierzony w trzech powtórzeniach. Równoległość testu, ponad 97%, obliczono stosując seryjne rozcieńczenia 3 próbek osocza bydlęcego zawierających podwyższone stężenie IGF-I. Współczynniki zmienności wewnątrz- i międzyoznaczeniowej wynosiły odpowiednio 6 i 8%. Granica wykrywalności testu wynosiła 1 ng/ml.

Leptynę mierzono w dwóch powtórzeniach przy użyciu podwójnego przeciwciała RIA (Blache i wsp., 2000). Granica wykrywalności testu wynosiła 0,1 ng/ml. Współczynniki zmienności wewnątrz- i międzyoznaczeniowej wynosiły odpowiednio 4 i 7%. Osocze testowano na GH w dwóch powtórzeniach za pomocą podwójnego przeciwciała RIA (Downing i wsp., 1995) z hormonem hormonu owczego (NIDDK-I-5; Narodowy Program Hormonów i Przysadki Narodowego Instytutu Cukrzycy i Chorób Układu Pokarmowego i Nerek) i anty- antysurowica oGH (NIDDK-anty-oGH-3; Narodowy Program Hormonów i Przysadki Narodowego Instytutu Cukrzycy oraz Chorób Układu Pokarmowego i Nerek; końcowe rozcieńczenie 1:300 000) po ekstrakcji kwasowo-etanolowej i krioprecypitacji (Breier i Gluckman, 1991). Równoległość testu, ponad 98%, obliczono stosując seryjne rozcieńczenia 3 próbek osocza bydlęcego zawierających podwyższone stężenie GH. Współczynniki zmienności wewnątrz- i międzyoznaczeniowej wynosiły odpowiednio 5 i 9%. Granica wykrywalności testu wynosiła 0,06 μng/ml. Stężenia LH w osoczu mierzono przy użyciu podwójnego przeciwciała RIA z króliczą surowicą odpornościową przeciwko owcom LH (R#2; AgResearch Invermay, Mosgiel, Nowa Zelandia), ze standardami i znacznikami przygotowanymi z użyciem owczego LH (NIDDK-oLH-I-2; McDougall , 1994). Współczynniki zmienności wewnątrz- i międzyoznaczeniowej wynosiły odpowiednio 6 i 10%. Czułość testu wynosiła 0,2 ng/ml. Stężenia progesteronu w mleku mierzono przy użyciu zestawu RIA znakowanego 125I fazy stałej (Coat-A-Count; DPC, Los Angeles, CA; Dieleman i Bevers, 1987). Współczynnik zmienności między testami wynosił 6%, podczas gdy współczynniki zmienności między testami wynosiły 4,1% dla standardowych stężeń 4,4, 3,0 i 0,4 µng/ml.

Analiza statystyczna

Różnice między terapiami w BW, BCS oraz stężeniach hormonów i metabolitów zostały przeanalizowane jako analiza z powtarzanymi pomiarami przy użyciu REML, aby dopasować mieszany model, który obejmował krowy i czas u krowy jako efekty losowe, a leczenie, czas i ich interakcję jako efekty stałe. Do modelowania czasów zbierania u krów zastosowano strukturę kowariancji złożonej symetrii, co pozwala na niejednorodność wariancji w każdym punkcie czasowym. Analizę tę przeprowadzono oddzielnie na pomiarach przedporodowych i poporodowych. Przy użyciu tej samej metody analizowano produkcję mleka przez pierwsze 10 tygodni laktacji. Przedstawiono dane w każdym punkcie czasowym, ponieważ na ogół nie wykryto żadnych znaczących interakcji czasu x traktowania. Wpływ leczenia na odsetek krów, które miały owulację do 84 dnia po średniej dacie wycielenia, analizowano za pomocą uogólnionych modeli liniowych z dwumianowym rozkładem błędów i funkcją logit link. Wszystkie analizy statystyczne wykorzystywały GenStat 8.1 (VSN International Ltd., Hemel Hempstead, Wielka Brytania). Częstotliwość tętna LH ustalono na podstawie wizualnej oceny poszczególnych profili; szczyt zdefiniowano jako jakikolwiek wzrost stężenia LH w ciągu dwóch 15-minutowych interwałów próbkowania, po których nastąpił spadek stężenia, z co najmniej 3 interwałami próbkowania (45 min) między określonym pikiem a następną linią bazową, występującym z szybkością zbliżoną do okres półtrwania LH (Zurek i wsp., 1995). Dane dla 2 krów BCL + MPG usunięto z analiz LH w 5 tygodniu po porodzie, ponieważ wznowiły one cykle rujowe.

Wyniki

Średnie okresy bezowulacyjne po porodzie (średnia ± SE) wynosiły 62 ± ± 4, 60 ± ± 3 i 83 ± ± 3 dni odpowiednio dla krów BCH, BCL + MPG i BCL. Przedział ten różnił się (P < 0,05) między krowami BCL w porównaniu z krowami w leczeniu BCH i BCL + MPG (ryc. 1). Ponieważ krowy z terapii BCH i BCL + MPG owulowały wcześniej niż krowy BCL, odsetek krów w cyklu na planowanym rozpoczęciu krycia (12 tyg.) w każdej grupie (odpowiednio 77, 82 i 28%) również różnił się ( P < 0,05) dla krów w grupie BCH i BCL + MPG w porównaniu z BCL.

Liczba krów ciążowych z AI (pierwsze 6 tyg. okresu krycia) nie różniła się między zabiegami i wynosiła 69% dla BCH, 76% dla BCL + MPG i 46% dla BCL. Więcej (P (< 0,05) krów nie było w ciąży po 12-tygodniowym okresie krycia w leczeniu BCL w porównaniu z pozostałymi 2 terapiami. Ostateczny odsetek kobiet niebędących w ciąży wyniósł 8% dla BCH, 0% dla BCL + MPG i 35% dla BCL.

Średnia wydajność mleka była wyższa (P < 0,05) w przypadku leczenia BCH podczas pierwszych 5 tygodni i 7 tygodni po ocieleniu w porównaniu z leczeniem BCL + MPG lub BCL. Nie wykryto różnicy w średniej wydajności mleka między dwoma zabiegami BCL (ryc. 3). Średnia zawartość suchej masy mleka i wydajność tłuszczu mlecznego były większe (P < 0,05) w przypadku leczenia BCH podczas pierwszych 12 tygodni po ocieleniu w porównaniu z leczeniem BCL + MPG lub BCL. Średnia wydajność białka mleka była wyższa (P < 0,05) w przypadku leczenia BCH w 3, 4 i 7 tygodniu po ocieleniu w porównaniu z leczeniem BCL. Nie wykryto różnicy w średniej wydajności białka mleka między dwoma zabiegami BCL.

Stężenia IGF-I i glukozy w żadnym momencie nie różniły się między terapiami. Ponadto nie wykryto żadnych spójnych różnic między terapiami podstawowego stężenia insuliny w osoczu

Stężenia BHBA i NEFA były większe (P < 0,05) przed i po wycieleniu w leczeniu BCH w porównaniu z leczeniem BCL. Krowy leczone BCL + MPG miały zmniejszone (P < 0,05) stężenie NEFA w porównaniu z krowy leczone BCL podczas tygodni od 1 do 6 po ocieleniu (Figura 4). Stężenie leptyny było większe (P < 0,05) u krów leczonych BCH niż tych leczonych BCL w 1 i 2 tygodniu przed wycieleniem oraz w 2 i 3 tygodniu po wycieleniu (ryc. 4). Pulsacyjne uwalnianie LH było większe (P < 0,05) u krów w leczeniu BCL + MPG i BCH w porównaniu z tymi w leczeniu BCL w 2 i 5 tygodniu po porodzie.

Dyskusja

Suplementacja MPG skróciła czas od wycielenia do pierwszej owulacji u jałówek, które wycielły się w złej kondycji ciała. Wpływ MPG na czas trwania okresu bezowulacyjnego po porodzie był prawdopodobnie wywołany wzrostem pulsacji LH. Przywrócenie pulsacyjnego wydzielania LH jest uznawane za kluczowe wydarzenie w powrocie do cyklu jajnikowego przez krowy mleczne po porodzie (Canfield i Butler, 1990). Nie ustalono dokładnego mechanizmu, za pomocą którego MPG stymuluje wydzielanie LH. Jednak wykazano, że podawanie MPG indukuje skok stężenia insuliny w osoczu (Miyoshi et al., 2001), a ten wzrost insuliny mógł stymulować wzrost częstotliwości pulsu LH obserwowany w niniejszym badaniu. Alternatywnie, wzrost stężenia insuliny może sprzyjać różnicowaniu i dojrzewaniu pęcherzyków dominujących podczas wczesnej laktacji, zwiększając w ten sposób szansę na owulację pęcherzyka dominującego w odpowiedzi na wyrzut LH (Beam i Butler, 1999).

Ujemny bilans energetyczny upośledza aktywność reprodukcyjną poprzez hamowanie uwalniania GnRH i zmniejszanie częstotliwości impulsów LH (Schillo, 1992). W niektórych badaniach osoczowe NEFA i bilans energetyczny są skorelowane, przy czym wysokie stężenia NEFA wskazują na ujemny bilans energetyczny. Dlatego też zaproponowano stężenie NEFA w osoczu jako sygnał stanu energetycznego (Canfield i Butler, 1990). W naszym badaniu nie zaobserwowano tego, ponieważ krowy leczone BCL z lub bez suplementacji MPG miały niższe średnie stężenia NEFA w osoczu w porównaniu z tymi leczonymi BCH. Można to prawdopodobnie wytłumaczyć dostępnością rezerw tłuszczu do mobilizacji, które zostały zmniejszone w obu terapiach BCL. Warto zauważyć, że leczenie BCL + MPG miało również niższe średnie stężenie NEFA w osoczu w porównaniu z grupą BCL podczas 1, 3 i 5 tygodnia, pomimo tego, że krowy w tych 2 terapiach miały podobne BW i BCS podczas eksperymentu. Jest to prawdopodobnie zgodne z hipotezą (Canfield i Butler, 1990), że stężenia NEFA odzwierciedlają bilans energetyczny. W niniejszym badaniu nie było możliwe ustalenie, czy zdolność MPG do minimalizowania wzrostu stężeń NEFA po wycieleniu była korzystna poprzez poprawę stanu metabolicznego. W niniejszym badaniu nie określono bilansu energetycznego, ponieważ nie było możliwe określenie dokładnego indywidualnego spożycia paszy. Podobne zmiany w stężeniu NEFA po podaniu MPG zaobserwowano w kilku badaniach (Studer i wsp., 1993; Formigoni i wsp., 1996; Miyoshi i wsp., 2001). Jednak Miyoshi et al., 2001 nie stwierdzili różnicy w bilansie energetycznym u jałówek lub krów wieloródek zamoczonych 500 µmL MPG od dnia 7 do 42 po wycieleniu i krowie kontrolnej. Bilans energetyczny stosowany przez Miyoshi et al., 2001 został obliczony na podstawie spożycia energii (pasza) i produkcji energii (mleko i utrzymanie). W ich przypadku nie udało się ustalić, czy efekty MPG przejawiały się w poprawie bilansu energetycznego.

Wydłużone okresy bezowulacyjne po porodzie mają negatywny wpływ na wskaźniki poczęć i ogólną wydajność reprodukcyjną. Nasz eksperyment miał na celu wykazanie, czy suplementacja MPG skróciła odstęp do pierwszej owulacji po porodzie u pierworódek w okresie laktacji, które ocieliły się w złej kondycji ciała. Nasze badanie wykazało, że jałówki rodzące się ze słabym BCS częściej miały dłuższy poporodowy odstęp bezowulacyjny niż te, które rodziły się przy optymalnym BCS lub te ze słabym BCS wynoszącym 2,8 i przesiąknięte MPG. Wynik ten wyraźnie pokazuje, że MPG może być przydatne w leczeniu krów „zagrożonych” (np. młodych krów, które cielą się w złej kondycji ciała) w celu poprawy ich wydajności reprodukcyjnej. Sezonowy system mleczny wymaga, aby krowy powróciły do ​​cykli, wykazywały ruję, były kryte i poczęły w ciągu 83 dni po porodzie. Wczesny powrót do rui jest zatem ważny dla utrzymania niezbędnego skoncentrowanego wzorca wycielenia. Wiadomo, że stan ciała i masa ciała podczas wycielenia wpływają na długość okresu bezowulacyjnego po porodzie (Grainger i wsp., 1982; Burke i wsp., 1995). Związek między stanem ciała w czasie wycielenia a brakiem jajeczkowania po porodzie jest nieliniowy. Ograniczenia dietetyczne w późnym okresie ciąży u samic mięsnych powodują utratę masy ciała i zmniejszenie tkanki tłuszczowej podczas wycielenia, co zmniejsza liczbę krów i jałówek powracających do rui w określonym sezonie lęgowym (Wettemann, 1994). Chociaż wszystkie kuracje otrzymywały hojny i podobny dodatek na pastwisko po wycieleniu, krowy poddane terapii BCL potrzebowały 21 dni więcej na owulację w porównaniu z lepiej kondycjonowanymi pierwiastkami. Fakt, że krowy BCL zalane MPG po wycieleniu owulowały wcześniej niż krowy leczone BCL bez MPG, pokazuje, że możliwe jest zniwelowanie skutków słabego BCS podczas wycielenia bez konieczności zwiększania dostępności energii.

Zgodnie z wcześniejszymi badaniami (Flux, 1950; Grainger i in., 1982), nasze wyniki wykazały pozytywny wpływ BCS przy wycieleniu na późniejszą wydajność mleczną. W naszym badaniu jałówki wycielone przy wyższym BCS dawały więcej mleka niż te o słabym BCS, mimo że wszystkie jałówki otrzymywały hojny dodatek na pastwisko po wycieleniu. Anestrus poporodowe jest złożonym zjawiskiem kontrolowanym przez wiele czynników, które działają indywidualnie lub wspólnie w celu zmniejszenia potencjału produkcyjnego krów mlecznych. Ważne jest rozważenie korzyści i kosztów różnych protokołów postępowania stosowanych w celu zmniejszenia anestrus poporodowych (zmiana czasu trwania sezonu lęgowego, stosowanie strategicznej suplementacji w celu zmiany poziomu energii i kondycji ciała podczas wycielenia). Moczenie 250 µm MPG dwa razy dziennie jest pracochłonne. W niniejszym badaniu MPG był dostarczany jako zraszanie, aby mieć lepszą kontrolę leczenia, ale można go również mieszać z koncentratami. Glikol monopropylenowy  można również wykorzystać jako narzędzie do zrozumienia interakcji między żywieniem a rozmnażaniem, co może ujawnić nową wiedzę, która umożliwi zastosowanie strategicznego żywienia uzupełniającego w celu poprawy płodności sezonowych krów mlecznych żywionych na pastwiskach.